komün hayatı

aslında amma da sıcak bakardım, derlenelim toplanalım sevdiklerimizle beraber yaşayalım falan… ama neden şimdi kendimi tecavüze uğramış gibi hissediyorum o halde?

resmen birileri benim yaşam alanıma, bana ait olan alana, benim mekanıma tecavüz ediyor gibi… daha da kötüsü, bunu yapan sevdiğimin en sevdiği kişi/kişiler…

akşam baya ağladım, evimin bir daha evim olmayacağını düşündüm, bardak altlıklarıma varana kadar pılımı pırtımı toplamak istedim. yarın dönüyorum istanbula ve korkuyorum kendimden… ya cidden toplarsam pılımı pırtımı…

2 gecedir gözüme uyku girmiyor, kendimi mutfak perdesini sökerken görüyorum, bardak altlıklarımı almak için (zira hiç bir normal insan onu bile alacak kadar küçük düşmez. n.ş.a.’da tabi…)ne yalan söyleyebilirim diye kuruyorum kafamda… bir de böyle yaptıkça kendimden nefret ediyorum ki, o da tuz biber…

huff…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: