dilenci muhabbeti

Az evvel (şöyle 5 dakka olmamıştır daha) birşey oldu…

Bir dilenci abla düz ayak olan ofisten içeri girdi, iki büklüm, kısık sesle, yalvar yakar bir ekmek parası istedi. Bulunduğumuz lokasyon gereği çok sık girer çıkarlar bizim ofise, benim ofisin hemen yanında da patronların olduğu odacık var. Kadına dedim ki; patron yok, biz de işçiyiz, para yok… Bu replik bizim sürekli savma amaçlı kullandığımız bir kalıp. Kadın inatla patronumun ofisine yönelip kapıya elini atınca da “dur abla, oraya giremezsin” dedim…

Maksat patron rahatsız olmasın…

Abla o süklüm püklüm halinden sıyrılıp, bela okuyup bana ardından da “babam s.ksin seni” dedi…

Baka kaldım…

Sonra da o düşünce senin, bu düşünce benim hayallere daldım… Neden biz çalışanlar canla başla patronlarımızı korumaya, onlara para kazandırmaya, onların mallarını en verimli şekilde kullanmaya çalışırız ki? Patronun ruhu bile duymaz biz s.kildiğimizle kalırız…

Öyleyken öyle işte….

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: